دوباره سلام . کمی دیر رسیدم دوستان . چه می شود کرد وقتی تا زانو توی گلی و تا کله هوای رفتن داری! . باید بیشتر می دویدم و نشد . شعر را می گذارم و " من " را رها می کنم دوباره توی گِلِ " روزمردگی " به دلایلی بی ربط مجبور به اینکارم . راستی دوستان " شعر نامه " دوباره در همان آدرس همیشگی روی نِت است . گرچه کمی بی بال و پر، اما داریم سعی می کنیم دوباره روی دوپا نگهش داریم . کمی طول می کشد و شاید کمی کمتر ، اگر یاریش کنید . از تمامی رفقا و دوستان سپاسگزارم که طی این مدتِ نبود " به صورت فعل استمراری " میهمان کلبه ام شدند ، و چه خوب که خیلیهاشان پشتم بودند و چشم به راهم . همین و هیچ . فقط اینکه ،  دوستتان دارم  . متشکرم . تا بعدش ! 

روز مردگی

 (آلیشا در " بدنام " هیچکاک) :  " اگه فقط یکبار گفته بودی که دوستم داری ...  "

کنار پرسه زدنهای هیچ / کافه گودو

جلیقه ، اشنو و سیگار پیچ / کافه گودو

کنار فلسفه های بزرگ کله زدن

و پر شدن از عقده ی فروید تا گردن

مرا به سمفونی 9 / به روزهای سراب

مرا به تلخی قهوه / به فال / اسطرلاب

مرا به بوم و قلمهای تند / عطر پلات

مرا به فیلم شدنهای نور / اکشن / کات

به شکل رفتن و رفتن ته ِ سقوط ِ جهان

مرا ادامه بده

The show must go on

شبیه فال ورق / با دو شیش / تنهایی

کنار دود غلیظ ِ حشیش / تنهایی

به سوی جاده ی بی ته/ حشیش/ عطری گس

سوار بر اتوبوس زنی " به نام هوس "

دوباره زنگ بزن / لحظه های پوشالی

دوباره ساعتِ سیال ِ سالوادور دالی

دوباره زنگ بزن / خاطرات بی برگشت

به عکس کودکی من / پلاژِ ساحل رشت

به عکس رفتن و رفتن / قطارِ بی مقصد

شبیه " کودکی نا تمام ِ" پور احمد

به عکس ِ گریه ی شرم ِ بلوغ / زیر پتو

و سوز نغمه ی /

“ Still loving you “

به شعر آنچه مرا / پشت حرفها / گم شد

به فعل آنکه مرا / پای صرفها / گم شد

***

کنار پرسه زدنهای هیچ / تاریکه

هوا به وقت گرینویچ / تاریکه !

 میثاق ، 10 خرداد 1387 خورشیدی

پی نوشت :
1 . تکه های " آبی " قابل دانلود هستند " ترانه های کویین " اسکارپیونز " 
2 . با تشکر از کیومرث پوراحمد که کودکی نیمه تمامش مرا در حافظه های سوخته (پرواز کرد)
3 . کافه گودو ، مرا ببخشد که درونش/  اینقدر سیاه بودم .
4 . تقدیم به " بدنامی " آلیشا
5 . همین